پارگی روتاتور کاف یکی از آسیبهای شایع شانه است که اغلب در افرادی که شانه آن ها تحرک بالایی دارد رخ می دهد. روتاتور کاف گروهی از ماهیچهها و تاندونها است که نقش مهمی در حرکت و ثبات شانه شما دارند. هنگامی که این ساختار ضروری آسیب می بیند، می تواند منجر به پارگی روتاتور کاف شود، وضعیتی که بر تحرک تأثیر می گذارد، باعث درد می شود و کیفیت زندگی را تحت تأثیر قرار می دهد. فیزیوتراپی موثرترین روش در بهبودی پس از این آسیب است که توسط متخصصان ما در کلینیک فیزیوتراپی پارسیان در مشهد ارائه می شود.
روتاتور کاف از چهار عضله و تاندون های مربوطه تشکیل شده است که مفصل شانه را می پوشاند و امکان حرکات مختلف بازو را فراهم می کند. پارگی روتاتور کاف زمانی اتفاق میافتد که یک یا چند تا از این تاندونها به طور جزئی یا کامل آسیب دیده باشند.
چهار عضله اصلی در روتاتور کاف عبارتند از: فوق خاری، زیر خاری، ترس مینور و ساب کتفی. آنها با هم به بلند کردن و چرخش بازو کمک می کنند و در عین حال مفصل شانه را تثبیت می کنند.
تشخیص دقیق برای تعیین برنامه درمانی مناسب ضروری است. در اینجا نحوه ارزیابی و تایید این وضعیت توسط پزشکان آمده است.
- ارزیابی پزشکی
- معاینه فیزیکی توسط درمانگر
- تصویربرداری رزونانس مغناطیسی (MRI) و سونوگرافی معمولاً برای تجسم بافتهای نرم شانه استفاده میشود. این اسکن ها می توانند به وضوح میزان پارگی و هرگونه التهاب مرتبط را نشان دهند. در حالی که اشعه ایکس بافتهای نرمی مانند تاندونها را نشان نمیدهد، اما میتواند به رد سایر بیماریها مانند خار استخوان یا آرتریت کمک کند، که ممکن است به درد شانه کمک کند.
ارائه جزئیات در مورد علائم، شروع درد و هرگونه آسیب قبلی می تواند به پزشک کمک کند تا علت را محدود کند. به عنوان مثال، آنها ممکن است بپرسند که آیا درد به طور ناگهانی رخ داده است یا به تدریج ایجاد شده است.
انواع پارگی روتاتور کاف
پارگی جزئی: تاندون آسیب دیده است اما به طور کامل قطع نشده است.
پارگی تمام ضخامت: تاندون به دو قسمت تقسیم می شود که اغلب از استخوان جدا می شود.
پارگی روتاتور کاف به ویژه در میان افراد مسن شایع است. احتمال پارگی با افزایش سن افزایش می یابد، زیرا تاندون ها به طور طبیعی در طول زمان تحلیل می روند.
افراد بالای 40 سال، ورزشکاران و کسانی که در مشاغل سخت کار می کنند در معرض خطر بیشتری هستند. فعالیت هایی که شامل حرکات مکرر شانه مانند نقاشی یا تنیس است نیز به میزان قابل توجهی حساسیت را افزایش می دهد.
علل و عوامل خطر
پارگی روتاتور کاف اغلب به دلایل مختلفی از آسیب های حاد تا ساییدگی مزمن ایجاد می شود. درک این دلایل می تواند به شما در شناسایی و کاهش خطرات کمک کند.
آسیب های حاد (به عنوان مثال، ورزش، حوادث)
آسیب ناگهانی، مانند افتادن روی بازوی کشیده یا بلند کردن چیزی بیش از حد سنگین، یکی از دلایل اصلی پارگی حاد روتاتور کاف است. این آسیبها اغلب در ورزشهایی دیده میشوند که حرکات بالای سر، مانند پرتاب کردن یا شنا کردن، مکرر است.
دژنراسیون مزمن (ساییدگی و پارگی)
دژنراسیون مزمن شایع ترین علت پارگی روتاتور کاف است، به ویژه در افراد بالای 40 سال. با گذشت زمان، استرس مکرر تاندون ها را ضعیف می کند و آنها را مستعد پارگی می کند. خون رسانی ضعیف به تاندون ها، به خصوص ضایعات فوق نخاعی، این موضوع را بیشتر تشدید می کند، زیرا توانایی بدن را برای ترمیم ریز پارگی ها به طور طبیعی محدود می کند.
عوامل خطر موثر در آسیب روتاتور کاف
برخی عوامل احتمال پارگی روتاتور کاف را افزایش می دهند. شناخت این خطرات می تواند به اتخاذ اقدامات پیشگیرانه کمک کند.
خطرات مرتبط با سن
سن یک عامل خطر مهم است. تا زمانی که افراد به 60 سالگی خود می رسند، احتمال پارگی روتاتور کاف به دلیل انحطاط بافت طبیعی به میزان قابل توجهی افزایش می یابد. در واقع، مطالعات نشان می دهد که حدود 25 درصد از افراد بالای 60 سال نوعی آسیب روتاتور کاف را تجربه می کنند.
مشاغل و فعالیت های مستعد فشار شانه
مشاغل یا سرگرمی هایی که شامل حرکات تکراری بالای سر هستند، مانند نجاری، نقاشی یا تنیس، فشار بی موردی بر شانه وارد می کند. با گذشت زمان، این استرس تکراری می تواند منجر به ریزش ریز شود که در نهایت به آسیب قابل توجهی تبدیل می شود.
عادات سبک زندگی که بر سلامت روتاتور کاف تأثیر می گذارد
انتخاب سبک زندگی شما نقش مهمی در سلامت روتاتور کاف شما دارد. تغییرات کوچک می تواند به طور قابل توجهی احتمال آسیب را کاهش دهد.
سیگار کشیدن و تاثیر آن
سیگار کشیدن حتی برای تاندونهای شما بسیار مضر است. نیکوتین جریان خون را به بافت ها محدود می کند و توانایی آن ها را برای بهبودی از آسیب های جزئی مختل می کند. افراد سیگاری در مقایسه با افراد غیر سیگاری در معرض خطر بیشتری برای ابتلا به دژنراسیون مزمن تاندون هستند.
وضعیت نامناسب و حرکات تکراری
عادات وضعیتی، مانند خم شدن یا قوز کردن روی میز برای مدت طولانی، می تواند منجر به عدم تعادل عضلانی و فشار روی روتاتور کاف شود. به طور مشابه، حرکات تکراری بدون استراحت کافی می تواند به مرور زمان تاندون ها را ضعیف کند.
علائم پارگی روتاتور کاف
یکی از اولین علائم پارگی روتاتور کاف درد است. این درد اغلب در قسمت بالای شانه احساس می شود.
پاره شدن روتاتور کاف اغلب منجر به سفتی در شانه می شود و انجام کارهای معمولی مانند شانه کردن موها یا بلند کردن وسایل را دشوار می کند. گاهی اوقات ممکن است این سفتی با شانه یخ زده اشتباه گرفته شود و تشخیص درست را به تاخیر بیندازد.
با پیشرفت پارگی، ممکن است متوجه ضعف قابل توجهی در بازوی آسیب دیده شوید. کارهای ساده ای مانند بلند کردن کیف یا نگه داشتن بشقاب ممکن است به طور فزاینده ای چالش برانگیز شوند.
درد شبانه یکی از علائم بارز پارگی روتاتور کاف است. بسیاری از افراد به دلیل ناراحتی مداوم که اغلب هنگام دراز کشیدن تشدید می شود، مشکل خوابیدن روی پهلوی آسیب دیده را گزارش می کنند.
روشهای درمان
بسیاری از پارگیهای روتاتور کاف را میتوان بدون جراحی بهطور موثر مدیریت کرد، بهویژه پارگیهای جزئی یا پارگی در افراد کمتر فعال.
استراحت و اصلاح فعالیت
استراحت برای بهبود تاندون های آسیب دیده حیاتی است. از فعالیت هایی که درد را تشدید می کنند، به ویژه حرکات تکراری بالای سر یا بلند کردن اجسام سنگین خودداری کنید. تغییراتی مانند استفاده از بازوی بدون آسیب برای انجام وظایف نیز می تواند از فشار بیشتر جلوگیری کند.
داروها (بدون نسخه و با نسخه)
گزینه های بدون نسخه مانند ایبوپروفن و پاراستامول می توانند به کاهش درد و التهاب کمک کنند. برای ناراحتی شدید، پزشک ممکن است داروهای قویتر یا شلکنندههای عضلانی را تجویز کند.
تزریق استروئید
تزریق کورتیکواستروئید گاهی اوقات برای کاهش التهاب و ایجاد تسکین کوتاه مدت تجویز می شود. با این حال، باید از استفاده مکرر خودداری شود، زیرا می تواند به مرور زمان تاندون ها را ضعیف کند.
فیزیوتراپی و تمرینات ورزشی
فیزیوتراپی نقش اساسی در بهبودی دارد. یک درمانگر برنامه ای متناسب با تمرکز بر تقویت عضلات شانه، بهبود انعطاف پذیری و بازگرداندن دامنه حرکتی طراحی خواهد کرد. تمریناتی مانند نوسان پاندول و تمرین باند مقاومتی می تواند در بهبود بهبودی بسیار موثر باشد.
مداخلات جراحی
در مواردی که روشهای غیرجراحی نمیتوانند علائم را کاهش دهند، یا زمانی که پارگی کامل به طور قابل توجهی عملکرد را مختل میکند، ممکن است جراحی لازم باشد.
آرتروسکوپی یک روش کم تهاجمی است که در آن برش های کوچکی برای ترمیم تاندون پاره شده ایجاد می شود. با استفاده از یک دوربین کوچک، جراحان می توانند مفصل را تجسم کرده و تاندون را دوباره به استخوان بچسبانند. این روش اغلب در مقایسه با جراحی باز باعث کاهش زمان بهبودی می شود.
سوالات متداول
1. آیا پارگی روتاتور کاف به خودی خود بهبود می یابد؟
پارگی جزئی ممکن است با استراحت و درمان بهبود یابد، اما پارگی کامل اغلب نیاز به مداخله پزشکی دارد.
2. بهبودی پس از جراحی روتاتور کاف چقدر طول می کشد؟
بهبودی معمولاً 4 تا 6 ماه طول می کشد، اما بهبودی کامل بسته به شدت پارگی می تواند تا یک سال طول بکشد.
3. آیا هیچ جایگزین غیر جراحی برای پارگی شدید وجود دارد؟
در حالی که جراحی اغلب برای پارگی شدید توصیه می شود، فیزیوتراپی و مدیریت درد گاهی اوقات می تواند به بهبود عملکرد در افراد کم تحرک کمک کند.
4. خطرات تاخیر در درمان پارگی روتاتور کاف چیست؟
تأخیر در درمان می تواند منجر به افزایش درد، کاهش تحرک و خطر بدتر شدن پارگی در طول زمان شود.
5. چگونه می توانم از پارگی روتاتور کاف در حین ورزش جلوگیری کنم؟
گرم کردن، تقویت عضلات شانه و استفاده از تکنیک های مناسب برای به حداقل رساندن خطر آسیب در طول فعالیت های ورزشی.
